| klarikafoolish | Дата: Суббота, Вчера, 12:27 | Сообщение # 1 |
Ракушко
Группа: Пользователи
Сообщений: 10
Статус: Offline
| Həmişə deyərəm, insan taleyi ilə oynaya bilməz. Amma o gecə, taleyin mənimlə oynamağa qərar verdiyini düşünürəm.
Hər şey adi, bəlkə də həddindən artıq adi bir axşamdan başladı. İşdən gəlmişdim, ayaqlarım şişmişdi, sinirlerim də iplər kimi gərilmişdi. Çaydanlığı qaynadıb televizoru açdım. Nə var, nə yox? Futbol. Hansısa komandalar, hansısa oyun. Mən də elə, dalğın-dalğın izləyirdim. Yadımdadır, çempionlar liqasının seçmə mərhələsi idi, autsayder komanda evdə qonaqları qəbul edirdi. Hesab 1-0 irəlidə idilər, amma oyun o qədər keyfiyyətsiz idi ki, adamın yuxusu gəlirdi.
Birdən köhnə dostum Elşən messencerdan yazdı: “Nə var, baxırsan?”. “Hə, baxıram da, yuxum gəlir,” – deyə cavabladım. O da güldü, sonra dedi ki, bu oyunların altı boş olmur, “bir az da həyəcan əlavə et”. Elşən həmişə belədir, hər şeyə özünəməxsus yanaşır. Və məhz o zaman ağlıma gəldi ki, niyə də olmasın? Axı mən də vaxtaşırı, bax, elə həmin mostbet qeydiyyatdan kecmek prosesini bir dəfə yaşamışdım, amma sonra unutmuşdum. Elə həmin gün səhər iş yoldaşım Rəşad danışırdı ki, yeniliklər olub, indi daha asandır.
Açım, dedim, baxım, nə var, nə yox? Əvvəlcə məqsədim sadəcə maraq idi. Oyunun axırına yarım saat qalmışdı, autsayderin qələbəsinə əmsal yüksək idi. Düşündüm, qoy 20 manat atım, heç olmasa baxmağın həzzini çəkim. Amma... bilirsiniz, bu işlərdə “amma” həmişə qarşıma çıxır. Oturduğum yerdə düşündüm ki, yox, bu gün günüm deyil, işdə də xoşagəlməz söhbət olmuşdu, bəlkə də risk edim?
Əslində mən qumarbaz deyiləm. Həftədə bir dəfə, bəzən ayda bir dəfə. Elə, sadəcə həyəcan axtarıram. Amma o axşam nəsə məni o ekrana bağladı. Komanda qəribə oynayırdı – sanki qol buraxmaq üçün can atırdılar. 70-ci dəqiqədə qonaqlar penalti qazandı. Ürəyim döyünməyə başladı. “Yox, vuracaqlar,” – dedim öz-özümə. Vurdular da. Hesab 1-1 oldu.
Elə həmin an hiss etdim ki, mənim 20 manatım yanır. Amma qəribədir, əsəbiləşmədim. Əksinə, birdən qərar verdim ki, bu gecə ya hər şey, ya heç nə. Bu, sırf anlıq bir impulsdu. Telefonda sürətlə əməliyyatlar etdim. Dəqiq xatırlamıram, amma təxminən 500 manat pulumu bir neçə hadisəyə yaydım. Həm həmin oyunda növbəti qola, həm başqa bir matçın cəmi 2.5 qoldan çoxuna, həm də bir az da basketbola. Evdə tək idim, arvad uşaqlarla kəndə getmişdi. Mənzilin işıqları sönük, televizorun işığı otağa yayılırdı. Çayım soyumuşdu, amma fərqində deyildim.
Ən gərgin anlar son 15 dəqiqədə başladı. Həmin autsayder komanda 1-1-dən sonra sanki qəzəblənmişdi. Düzü, mən də belə dönüş gözləmirdim. 82-ci dəqiqə – künc zərbəsi, qarışıqlıq, top qapıdadır! 2-1! Evdə tək qışqırdım. Səs o qədər uca çıxdı ki, qonşunun iti hürməyə başladı. Gülməli idi, hə. Sonra basketbola baxdım, orada da faqon başqa cür getdi. Amma ən maraqlısı o idi ki, 500 manatım sanki sehrlənməyə başladı. 800 oldu, sonra 1200.
O an ayağa qalxdım, mətbəxə getdim, bir stəkan su içdim. Əllərim bir az əsirdi. Bu, qorxudan yox, həddindən artıq adrenalin idi. Oturub öz-özümə dedim: “Dayan, nə edirsən? Çıxart pulu, kifayətdir”. Amma yox. İçimdə o həmişəki “bir az da” hissi var idi. Mən bilirdim ki, bu hiss təhlükəlidir. Çünki dəfələrlə eşitmişəm dostlardan: “Bir az da olsaydı, milyonçu idim”. Amma o gecə ulduzlar fərqli düzülmüşdü.
Sonuncu matçda mənim iddiam çox ağılsızca idi – autsayderin qalib gələcəyi və hər iki komandanın qol vurduğu kombinasiya. Əmsal 13.00 idi. Cəmi 100 manat qoymuşdum qalan pulun içindən. Amma baxıram ki, oyun 3-1-dir, vaxt azalır, mənim iddiam işləyir. Futbol artıq bitdi. Başqa liqalardan da hesablar gəlirdi. Telefonuma baxdıqca gözlərimə inanmırdım. Rəqəmlər elə sürətlə dəyişirdi ki, beynim saymaqda çətinlik çəkirdi.
Axırda, gecə saat 2-yə yarım qalmışdı, hər şey bitdi. Ekrandakı balans mənə elə gəlirdi ki, səhvdir. 3.800 manat. Üç min səkkiz yüz. Mən neçə ayda qazanıram o qədər pulu? Dörd-beş ayda. Və mən bunu iki saatın içində qazanmışdım.
Bir saat yata bilmədim. Uzandım tavana baxdım, güldüm, sonra ciddiləşdim, sonra yenə güldüm. Fikirləşdim ki, bəs əgər o vaxt, aylar öncə mostbet qeydiyyatdan kecmek əməliyyatını tamamlamaqda tənbəllik etsəydim? Axı mən həmin saytı çoxdan bilirdim, amma hər dəfə “sonra” deyə təxirə salırdım. Elə həmin axşam isə Rəşadın sözü düşməsəydi, bəlkə də hesabım olmayacaqdı.
Səhər tezdən oyandım. İlk işim pulu çıxarmaq oldu. Çıxardım da. Arvad kənddən qayıdanda heç nə demədim. Sadəcə ona dedim ki, yeni soyuducu alaq, o köhnəsi artıq xarab olur. Baxdı mənə, güldü: “Lotereyaya çıxdı?”. Mən də: “Hə, bir az da şans”.
Amma həqiqəti heç vaxt demədim. Çünki o gecə mən başa düşdüm ki, bu, tək şans deyildi. Bu, həm də vaxtında edilmiş doğru seçim, bir az risk və ən əsası – dayana bilmək idi. Mən dayandım. Pulumu aldım, sevindim və səhər işə getdim. Hələ də hərdən həmin gecəni xatırlayıram. Otağın yarı qaranlığı, soyumuş çay, qonşunun iti və ürəyimin döyüntüsü. İndi həmin puldan soyuducu aldıq, qalanını da ailəvi bir səfərə xərclədik. Və bilirsiniz, mən indi oynamağa davam edirəm, amma tamam başqa cür. Hərdən, kiçik məbləğlərlə, sadəcə həyəcan üçün. Amma o gecə mənə bir dərs verdi: taleyin sənə gülümsədiyi anı tutmaq bacarıqdır, amma ondan sonra güzgüyə baxıb “sağ ol” deyə bilmək daha böyük bacarıqdır.
Сообщение отредактировал klarikafoolish - Суббота, 21/Марта/2026, 12:29 |
| |
| |
